“โครก...คราก...” เสียงท้องของ ต้นกล้า ร้องดังลั่นในห้องครัว คุณแม่เพิ่งวางจาน 'ข้าวไข่เจียวหอมฉุย' ลงตรงหน้า ต้นกล้ากำลังจะตักเข้าปาก แต่แล้วเขาก็หยุดกะทันหันเมื่อนึกถึงวิชาวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งเรียนมา

“แม่ครับ กว่าข้าวช้อนนี้จะมาถึงปากผม มันเดินทางมาไกลแค่ไหนครับ?”

คุณแม่ยิ้มแล้วเริ่มเล่าเรื่อง 'การเดินทางสีเขียว' ให้ฟัง:

การเดินทางที่มองไม่เห็น

จากท้องนา พี่ชาวนาต้องใช้รถไถที่ใช้น้ำมัน และปุ๋ยเพื่อให้ข้าวโต ซึ่งกระบวนการนี้ปล่อยก๊าซที่ทำให้โลกหลงรักความร้อน (ก๊าซเรือนกระจก) ออกมาด้วยนะ

สู่โรงสีและร้านค้า ข้าวต้องนั่งรถบรรทุกคันใหญ่ข้ามจังหวัดมาหาเรา ควันจากท่อไอเสียรถก็คือรอยเท้าคาร์บอนที่ทิ้งไว้บนโลก

ในห้องครัว แม้แต่ไข่เจียวฟองนี้ ก็มาจากแม่ไก่ที่ต้องกินอาหารเม็ดจำนวนมาก และใช้ทรัพยากรน้ำไม่น้อยเลยกว่าจะออกไข่ให้เรา 1 ฟอง

เมนู “ว้าว” แห่งอนาคต!

“ถ้าประชากรโลกเยอะขึ้น จนเราปลูกข้าวหรือเลี้ยงไก่ไม่พอทำยังไงดีล่ะ” ต้นกล้าถามอย่างสงสัย

คุณแม่เปิดตู้เย็นแล้วหยิบถุง “ผงโปรตีนจิ้งหรีด” กับ “เนื้อจำลองจากพืช” ออกมา “นักวิทยาศาสตร์กำลังช่วยโลกด้วยเมนูใหม่ ๆ ไงลูก เช่น “เบอร์เกอร์โปรตีนแมลง” ที่ใช้พื้นที่เลี้ยงน้อยกว่าวัวถึง 10 เท่า หรือ “ไข่เจียวจากถั่วเหลือง” ที่ประหยัดน้ำสุด ๆ รสชาติอร่อยแถมยังช่วยให้โลกเย็นลงด้วยนะ!”

ต้นกล้ามองข้าวไข่เจียวในจานด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป “งั้นถ้าผมกินให้หมดจด ไม่เหลือทิ้งเป็นขยะอาหาร (Food Waste) ผมก็ช่วยโลกได้ใช่ไหมครับแม่”