ลำเจียก เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งชอบดูพระจันทร์มาก เธอมักจะเฝ้ารอคอยให้ถึงคืนวันเพ็ญเดือนสิบสองเพื่อจะได้ดูพระจันทร์เต็มดวงในคืนวันลอย⁠กระทง ผู้คนมากมายพากันออกไปลอย⁠กระทงและจุดดอกไม้ไฟที่ส่องแสงสวยงามเต็มท้องฟ้า ลำเจียกไม่ได้ออกไปลอยกระทงกับใครเพราะเธอชอบอยู่ในบ้านเงียบ ๆ เธอจึงเลือกที่จะนอนดูพระจันทร์ผ่านหน้าต่างของเธออย่างสบายใจ คืนนั้นลำเจียกเห็นพระจันทร์เต็มดวงส่องแสงนวลตา เธอรู้สึกมีความสุขมาจนหลับไปและฝันถึงเรื่องดี ๆ เมื่อตื่นขึ้นมา ลำเจียกมองไปที่พระจันทร์อีกครั้งแล้วพูดขอบคุณพระจันทร์ที่ทำให้เธอหลับฝันดี เธออยากให้พระจันทร์อยู่กับเธอตลอดไปลำเจียกคิดว่าพระจันทร์เป็นเพื่อนที่ดีที่สุด เธอมักจะเขียนบทกลอนถึงพระจันทร์และนิทานเกี่ยวกับพระจันทร์อยู่เสมอ เธอรักพระจันทร์มากเพราะพระจันทร์ไม่เคยทอดทิ้งเธอไปไหน พระจันทร์เป็นเหมือนของขวัญที่ทำให้เธอมีความสุขในทุก ๆ คืน

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : เราสามารถมีความสุขกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัวได้เหมือนกับที่ลำเจียกมีความสุขกับการได้มองพระจันทร์ และพระจันทร์ก็เป็นเหมือนเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างเธอเสมอในที่สุด